ลองจินตนาการถึงแผนที่ของประเทศไทย เส้นทางเหนือสุดคือปลายสุดของเทือกเขาหิมาลัย หลังคาโลกที่ส่งต่อสายเลือดหินและความสูงชันผ่านเทือกเขากว่า 15 แนวที่พาดผ่านผืนแผ่นดินไทย ก่อให้เกิดหุบเขา ที่ราบสูง และต้นน้ำลำธารนับไม่ถ้วน ขณะที่เส้นทางใต้สุดสัมผัสกับอ่าวไทยและทะเลอันดามัน  สองผืนน้ำที่จัดอยู่ในกลุ่มระบบนิเวศทางทะเลที่อุดมสมบูรณ์ระดับโลก จากเหนือจรดใต้ ประเทศไทยโอบรับป่าไม้หลัก ๆ ถึง 9 ชนิด และยังไม่รวมชนิดย่อย ตั้งแต่ป่าดิบชื้นในภาคใต้ที่ป่าจะหายใจออกมาเป็นหมอกสีขาวจางๆ ตัดกับสีเขียวของผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ ไปจนถึงป่าเต็งรังในภาคอีสานที่ดูเหมือนจะแห้งแล้งแต่เต็มเปี่ยมด้วยภูมิปัญญาการอยู่รอด แม่น้ำสายสำคัญหลายสายไหลมาบรรจบกัน หล่อเลี้ยงที่ราบลุ่มอันกว้างใหญ่ที่กลายเป็น “อู่ข้าวอู่น้ำ” ของประเทศ และไม่มีประเทศใดในโลกที่มีต้นทางอยู่บนหิมาลัย ส่วนปลายทางจบลงที่ทะเลเขตร้อนในระยะเดินทางที่ไม่ไกลมากนัก ซึ่งตัวเลขบางชุดก็สามารถพูดแทนคำอธิบายได้ดีกว่าเป็นไหน ๆ กล่าวคือ ประเทศไทยเป็นที่อยู่อาศัยของนกราว 1,000 ชนิด คิดเป็นเกือบร้อยละ 10 ของนกทั้งหมดบนโลก มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประมาณ 300 ชนิด ปลากว่าร้อยละ 10 ของโลกโดยเฉพาะปลาน้ำจืดที่ความหลากหลายติดอันดับโลก สัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกรวมกันอีกเกือบ 500 ชนิด และพืชพรรณกว่า 15,000 ชนิด ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 8 ของพืชทั้งโลก ทั้งหมดนี้รวมอยู่ในพื้นที่เพียงร้อยละ 1 ของพื้นผิวโลก นั่นก็คือประเทศไทยของเรา

ในความมหัศจรรย์นี้มีคำอธิบายซ่อนอยู่ ด้วยการที่ประเทศไทยตั้งอยู่ระหว่างเขตสัตวภูมิศาสตร์สองเขตที่สำคัญที่สุดของเอเชีย ได้แก่ เขตอินโด-ไชนีสทางเหนือ และเขตซุนดาอิกทางใต้ การที่เส้นแบ่งสองโลกธรรมชาติมาพบกันบนผืนแผ่นดินเดียวกัน ทำให้ไทยกลายเป็นพื้นที่ชีวภาพที่นักวิทยาศาสตร์เรียกว่า “Indo-Burma Biodiversity Hotspot” เป็นหนึ่งใน 8 พื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงที่สุดในโลก

กล่าวได้ว่าประเทศไทยคือ “จุดเชื่อมต่อ” ของธรรมชาติเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่แท้จริง